ثانیه ها را می شمارم و پرواز میکنم در رویای به تو رسیدن

و پتوی شب را بر سر خود می کشم و می شمارم تک تکِ ستاره هارا

می دانی چرا؟

و قدمزنان در دنیای واژها به دنبال بهترینها برای تو هستم

می دانی چرا؟

و آغاز میکنم برگ زدن دفتر شعرم را

با بوی خوش صورتی رنگ رزهای بهاری

و با بازی احساسم میان ِ صبح و شب تاریک آوای عاشقی سر می دهم.

می دانی چرا؟

زیرا به سبک بالی پرندگان ِ شکاریم،به سبک بالی بادها بهنگام رقص علفزارم

و سبک بال می شوم برای دیدن یک لحظه لبخند تو.

تنها با مخلوط رنگ و احساس حس ِ وجود میکنم

تنها با درک نسیم لرزش تنم حس ِ بودن میکنم

با سبزی سبزار ذهنم حس آزادی میکنم

من با سرخی زیبای وصف یک شعر از کلام تو آزادی را حس میکنم

من با آمیزه ای از بهار و بوی خاک باران خورده ی آن زندگی را زنده میکنم

تنها حال را برای فردا با تو در دور دست نوازش میکنم

و ترنمُ عشق را به معنا واقعیت می بخشم

تنها آسمان ابری باران می گرید وتنها آسمان آبی رنگ آفتاب را روشن تر میکند

وتو دنیای روشن ِ من در این آسمان ابری و آبی هستی.

فاصله باز هم این درد فاصله ست

می خواهم بی گودار به آب زنم و کم کنم تنهایی سکوتِ وحم انگیزم را

می خواهم بی گودار پای پیاده تا پایان سرانجام این جاده زنم

هر چه می خواهد شود،تمام  می شود این فاصله ها

فقط اگر ندایی از تو باشد،حتی اگر فرسنگها دور باشی

حتی اگر نرمش باد صبحگاهی صدای تو باشد

همین نوازش سپیده برای من کافی ست

کافی ست تا اتش این فاصله را کم کنم

حتی اگر تو خواب باشی

حتی اگر ذره ای احساس باشد،فقط لب به لب تکان دهی

و حتی اگر من دنیای دیگر باشم باز هم من هستم

تمام روزهای عمرم برای تو

تمام لحظه های زیبای با هم بودن برای تو

تمام قدم به قدم خیابان های ذهنم که برای تو پرواز کرد  برای تو

از کجا شروع کنم برای ذره ذره ی سوختنم  برای تو

همه  دنیای یاد من برای تو  برای تو

عاشقانه ترین لحظه ی زندگی من در رویای تو  برای تو

تمام عشق من به بوی گلهای یاس برای تو

مکث من برای گفتنه همه ی زندگی من   برای تو

فقط یک چیز برای من...همه ی تو برای من

همه ی تو برای من

تقدیم به تو عزیزم

 تو را می خوانم تو را

 از دوری از دور بودن                         

از شکستن سد تحمل تا لبریزه دلتنگی من

 تو را می خواهم تو را..                                

برای یکبار نه فقط چند بار

برای شستن درونم شبنم پاکی تو را می خواهم

من تو را می خواهم تو را...

فرشهای کهنه دلم را با سنگ فرشهای تو کف می کنم

می دانم تو مرا می خوانی

می دانم تو به من و خانه ی من می بالی

می دانم تو می دانی من نگاهت را غنیمت می دانم

و می شمارم لحظه های با تو بودن را

و می شکنم عمر تنهایی را

و می خواهم نسیم شگرف عشق را

تو می دانی من دوستت دارم

اگر روزها سیاهی سایه انداخت

اگر ماه ها فرود تنگی باران گرفت

و اگر سال ها پنجره ی امید و سبزی گشوده نشد

باز هم تورا می خواهم

تو را...

این شعر برای عزیزی بود که به من باز امید نوشتن داد و این شعر تقدیم به عزیزم

نخ داخل شمع از شمع پرسید: چرا وقتی من می سوزم تو هم آب میشی؟

شمع گفت: مگه میشه کسی که تو قلبمه بسوزه و من اشک نریزم.

خودت میدونی که این جمله ایی که درسته تکراریه ولی از گفتنش خسته نمیشم.

نمیدونم حرف دلمو شاید اینجا بهتر بزنم ولی نه با تو و پیشه تو بهتر می زنم به خدا دروغ نمیگم

خودت میدونی من چه آدم متشخصی.... شوخی کردم.

آخه اگر به تو نگم به کی بگم هااااااااان

تویی که همش توی فکر منی

تویی که پشت منی

جلوی چشم منی

آخه تو عزیز دل منی

شعر شده هااااااا...

دیگه عاشقی همینه.

من دوست دارم

پس این ها همه اسمش زندگی است

   دلتنگی ها ، دلخوشی ها ، ثانیه ها ، دقیقه ها

   حتی اگر تعدادشان به دو برابر رقمی که برایت نوشته ام برسد

   ما زنده ایم ، چون بیداریم

  ما زنده ایم  ، چون می خواییم و رستگار و سعادتمندیم

  زیرا هنوز برگستره ویرانه های وجودمان پانشینی

  برای گنجشک عشق باقی گذاشته ایم

  خوشبختیم زیرا هنوز صبح ها مان آذین ملکوتی بانگ خروس هاست

  سروها مبلغین بی منت سر سبزی اند

  و فکر کن ! . . .

  واقعا فکر کن چه هولناک می شد  اگر از میان آواها بانگ خروس را بر می داشتند

و همین طور ریگ ها

 و ماه

 ومنظومه ها

و ما نیز باید دوست بداریم ....

آری باید .

زیرا دوست داشتن خال بال روح ماست .

باتوهمه رنگ های این سرزمین را آشنا می بینم

                                     با تو من در عطر یاس ها پخش می شوم

                                    با تو من در هر شکوفه می شکفم

                                   با تو من در طلوع لبخند می زنم

                                  با تو من در روح طبیعت پنهانم

                                                 با تو من بودن را ،زندگی را ، عشق را ، شوق را

                                                زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم بی تو من . . .